Showing posts with label கவிதை. Show all posts
Showing posts with label கவிதை. Show all posts

Sunday, January 02, 2011

மன்-மதன்-அம்பு!

தனது முயற்சியில் முற்றும் தளராத விக்கிரமாதித்தன் மயானத்திற்குள் பயப்படாது சென்று மரத்திலிருக்கும் உடலை வீழ்த்தி, தோளில் போட்டுக்கொண்டு நடந்தான்.

உடலிலுள் இருக்கும் வேதாளம் மெல்ல நகைத்துப் பேசத் துவங்கிற்று 'என்ன விக்கிரமாதித்தரே?! உலக நாயகன் என எல்லோராலும் அழைக்கப்படும் கமல்ஹாசன், அவரை வைத்து இயக்கியே பெயர் வாங்கும் கே எஸ் ரவிக்குமார், 50 வயது ஆசாமிகளையும் ரசிகர் மன்றம் வைக்கத் தூண்டும் த்ரிஷா, மூன்றாவது படத்திலேயே கமலை புக் செய்த உதயநிதி ஸ்டாலின், பிரம்மாண்ட கப்பல் என்றெல்லாம் விளம்பரப்படுத்தப்படும் மன்-மதன்-அம்பு படத்தைப் பார்க்கவில்லையா இன்னும் நீ?!' என்றது!

படம் ரிலீஸான மூன்றாம் நாளில், பெங்களூர் மல்ட்டிப்ளக்ஸில் 9 டிக்கெட்டுக்களைப் புக் செய்துவிட்டு, குடும்பமே வர மறுத்ததால், இரண்டு மணிநேரம் புக்கிங் ஆ·பிஸில் சென்னை நண்பருடன் வெயிட் செய்து, 'நொந்து நூடுல்ஸாகி' டிக்கெட்டுக்களை ஒரு வழியாக விற்றுத் தீர்த்த கடுப்பிலிருந்த விக்கிரமாதித்தன் நேற்றுத்தான் திருட்டு விசிடியில் படம் பார்த்திருந்ததை எப்படி வாய் விட்டுச் சொல்ல முடியும்?!


'சரி, சரி, நீயா பார்க்காமலிருந்திருப்பாய்?! இருந்தாலும் சொல்கிறேன் கேள்!' என வேதாளம் கதைக்கத் துவங்கியது.

ஆர்மி மேஜர் ராஜ மன்னாராக அறிமுகமாகும் கமல் கடைசி வரை மதன் - மாதவனுக்காகத் துப்பறியும் வேலை செய்து, இறுதியில் அம்பு - திரிஷாவைக் கைப்பிடிப்பது கதை. காத்திருந்தவன் காதலியை நேற்று வந்தவன் 'தள்ளி'கிட்டுப் போவதை ஐரோப்பா/க்ரூஸ் என்கிற ஜிகினா வேலையோடு சொல்லியிருக்கிறார்கள். நடுவில் சங்கீதா, ரமேஷ் அர்விந்த், ஊர்வசி. கௌரவமாய் சூர்யா, தமிழைக் கொஞ்சும் உஷா உதூப்!

டெக்னாலஜி முன்னேறியிருப்பதை இண்டர்நெட், மொபைல் பேச்சுக்களிலிருந்து தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. அதற்கென்று அதையே காட்டிக் கொண்டேயிருப்பது தாங்கலைடா!

அறிமுகக் காட்சியில் அசத்தும் கமல், அப்படியே அமுங்கிப் போய் அல்லாடுவது கஷ்டமாயிருக்குது, சாமியோவ்!

படம் முழுக்கக் கத்தும் மாதவன், அய்யோ பாவம்!

சரி, த்ரிஷாவாவது இருக்கிறார்களே என்றால் பாதிக் காட்சிகளில் அம்மணி அழுதுவடிவது போலிருப்பது, என்னாச்சு?!

கமல்-த்ரிஷா நெருக்கக் காட்சிகள் இல்லாதது ஏனோ நெருடுகிறது (ஒரு கனவுப் பாட்டு வைத்து 'இன்னும் என்னை என்ன செய்யப்ப் போகிறாய்?' எனச் சொல்லியிருக்கலாம்தான்!, ஹ¤ம்!, என்ன உள்குத்தோ?!) கடைசிக் காட்சியில்தான் கமல், திரிஷா மேல் 'கை'யே வைக்கிறார்!

ஹ்யூமர் சென்ஸ் அதிகமாயுள்ள ஊர்வசி/ரமேஷ் அர்விந்தைப் படம் முழுக்க அழ வைத்திருப்பதை என்னான்னு சொல்ல?!


கமலுக்கும் பாத்ரூமிற்கும் அவ்வளவு நெருக்கம். படத்தில் தாராளமாக இந்தக் காட்சிகள் வருகின்றன. ஆனால், அனைத்தும் மாதவனைச் சுற்றியே இருப்பது அவ்வளவாகச் சரியாயில்லை. கொஞ்சம் த்ரிஷா, சங்கீதா காட்சிகளையும் சேர்த்திருந்தால் என் போன்ற 'கட்டை'களுக்குக் கொஞ்சம் சுவாரஸ்யம் தட்டியிருக்கும்.

அங்காங்கே தெளிக்கப்பட்டிருக்கும் நகைச்சுவை, சில இடங்களில் புகுத்தியிருக்கும் கமலின் கருத்துக்கள் (அஷட்டுத்தனமா இருக்கு!) என வசனங்களும் நொண்டியடிப்பது குறிப்பிடத்தக்க விஷயம்.

டிஎஸ்பி இசையில் ஒரே பாடல் 'நீலவானம்' மனதிற்கு இதமாயிருக்கிறது. ஒளிப்பதிவாளர் / இயக்குநர்/ எடிட்டர் என எல்லோரும் காணாமல் போயிருப்பது மற்றுமொரு துர்ப்பாக்கியம்.

'என்ன ஆட்டினாங்க?' என்று யாரும் கேட்க முடியாது, ஏனென்றால் ஒரே காட்சியில் இருவர் கட்டை விரலை(யாவது) ஆட்டுகிறார்கள்!' என முடித்து விட்டு,

இந்தப் படம் அவ்வளவாக வெற்றி(?!) பெறாமல் போனதற்குக் காரணம் உதயநிதி ஸ்டாலினா, கே எஸ் ரவிகுமாரா, கமலா, த்ரிஷாவா? நீர் என்னதான் நினைக்கிறீர் விக்கிரமாதித்தரே?!' என்று கொக்கி போட்டது வேதாளம்.


'எங்கிருந்தோ 'வாங்கி' இங்கே 'கொட்டி'யிருக்கும் தயாரிப்பாளர் உதயநிதி ஸ்டாலின் அவர்களைக் குறை சொல்ல முடியாது; எம் ஜி ஆருக்கு சொன்னதைச் செய்யும் ஒரு ப நீலகண்டன் போல், கமல் சொன்னதைச் செய்த இயக்குநர் கே எஸ் ரவிக்குமார் அவர்களையும் திட்ட முடியாது, துடை தெரிய உடையணிந்து பவனி வரும் 'அயகு ராணி' த்ரிஷாவையும் (ஹி! ஹி!) ஒன்றும் சொல்ல இயலாது (இதைத் தவிர என்னதான் செய்வார் அவர்? பாவம்!) கதை/திரைக்கதை/வசனம் - நிற்காமல் - பாடலாசிரியர்/பாடகர் என்று எல்லாவற்றையும் தலையில் போட்டுக் கொண்டு, மூன்று மணி நேரம் நம்மை வதைத்த கமலின் கற்பனை வறட்சியே படத்தின் தோல்விக்குக் காரணம்' என மௌனத்தைக் கலைத்த விக்கிரமாதித்தனுக்கு 'பெப்பே' காட்டிவிட்டு மீண்டும் மயானத்துக்குள் போய் மறைந்தது வேதாளம்!

'அடடா! கமலை மாதிரி நாமும் அதிகமாய்ப் பேசிக் காரியத்தைக் கெடுத்துவிட்டோமே?!' என நோகாமல் தலையில் அடித்துக்கொண்டான் விக்கிரமாதித்தன்
.

Thursday, February 11, 2010

சினிக்கல் கவிதை!

விருத்தம் விசுவநாதன் சிலவேளை புதுக்கவிதையும் எழுதுகிறார். கொஞ்சம் ஸினிக்கலாக இருக்கும்.

சுறுசுறுப்பான சாலையில்
புதிய புதிய கார்களில்
விரைந்து செல்லும்
மனிதர்கள் மேல்
பொறாமைப்படாதே;
ஒருவனுக்கு 'பைல்ஸ்'
ஒருவனுக்கு ஹார்ட்
ஒருவனை பொண்டாட்டி ஏமாற்ற
ஒருவனுக்கு பெண் கர்ப்பம்
(ஓட்டல் சர்வரிடம்)
ஒருவனுக்கு டாக்ஸ் பயம்
ஒருவனுக்கு மரண பயம்
ஒருவனுக்கு கான்ஸர்
ஒருவனுக்கு ஒரு கிட்னி
ஒருவனுக்கு மூணுபடி மூச்சிரைப்பு
ஒருவனுக்கு 'பேஸ் மேக்கர்'
ஒருவனுக்கு வேலை நிரந்தர பயம்
----
இவை அனைத்து இன்றி
மூக்கை நோண்டிக் கொண்டு
பிளாட்பாரத்தில் பராக்குப்
பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்
நீ பாக்யவான்

-சுஜாதாவின் புதிய பக்கங்கள், குமரிப் பதிப்பகம்

Sunday, December 06, 2009

கவிதை என்ன செய்யவேண்டும்?

இந்தியா தனது ஜனநாயகத்தை விரயம் செய்து கொண்டிருப்பதைப் போல நம் கவிஞர்கள் கவிதையைச் செலவழித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

கவிதை என்ன செய்யவேண்டும்?

வாழ்க்கையையும் மொழியையும் அர்த்தமுள்ளதாக்க வேண்டும். சமூகத்தையும் சக மனிதர்களையும் காதலிக்கக் கற்றுத்தரவேண்டும். மரபின் மீது பெருமிதமும், எதிர்காலத்தின் மீது நம்பிக்கையும் ஏற்படுத்த வேண்டும்.

கவிதைகள், தலையில் அணியும் மகுடமோ, காலில் குலுங்கும் கொலுசோ அல்ல.

அவை நம்மிடம் கொடுக்கப்பட்டுள்ள சாவிகள். நம்மை நாமே திறந்து பார்க்க, சமூகத்தை அதன் மீது பூட்டப்பட்டுள்ள விலங்குகளில் இருந்து விடுவிக்க, எதிர்காலத்தின் புதிர்களைத் திறக்க நம்மிடம் ஆசீர்வதித்துக் கொடுக்கப்பட்டுள்ள சாவிகள்.

கவிதை என்பதுதான் என்ன? அது வார்த்தைகளின் வடிவம் மட்டும் அல்ல. இலக்கணம் கொண்டு இயற்றப்ப்டுவதோ, அறிவைக் கொண்டு அமைக்கப்படுவதோ அல்ல. அது காதலைப்போல ஒரு மனம் சார்ந்த உணர்வு. இலக்கணத்துக்குள்ளே இருந்துகொண்டும் இயங்கலாம். விலங்குகளை உடைத்துக்கொண்டு விடுதலையாகியும் பறக்கலாம். ஆனால் அதற்குள் மனம் இருக்கவேண்டும்.

கவிதை என்பது குழந்தையின் சிரிப்பு; மேதையின் பிழை; இளைஞனின் கோபம்; நடுவயதுக்காரனின் நம்பிக்கை. கிழவனின் ஆன்மீகத் தேடல்.

இவை எல்லாவற்றின் பின்னாலும் இருக்கிறது பொய்கள் அற்ற ஒரு மனம். அது கவிமனம்.

-சொல்லாத சொல், மாலன், கிழக்குப் பதிப்பகம்